Στάσου λίγο, κοίταξε με, δώσ’ μου ξανά προσοχή.

Πες μου ξανά αυτό που θέλω ν’ ακούσω,

πως είμαι ωραίος… τόσο ωραίος!

Μα μην αγγίζεις όσα έχω κρυμμένα

μες το μικρό μου κελί

δώσ’ μου ξανά αυτό που θέλω ν’ αρπάξω…

λίγους επαίνους, κι άλλους επαίνους.

 

Γιατί είμαι μικρός, είμαι τόσο μικρός,

έχω ανάγκη τη δική Σου πνοή.

Ξύπνα με, κάψε με, λύτρωσε με, κράτα με,

δέξου με ξανά στην πηγή.

Βάφτισε με στο φως, το δικό Σου άγιο φως

για ν’ αρχίσω ξανά απ’ την αρχή.

Ξύπνα με, κάψε με, λύτρωσε με, κράτα με,

φτιάξε με ξανά απ’ την αρχή.

Δέξου με ξανά στην πηγή Σου να γευτώ την ζωή.

 

Να ‘μαι πάλι, κοίταξε με, δες πως έχω ντυθεί.

Έχω φορέσει την καλή μου τη μάσκα

και είμαι ωραίος… τόσο ωραίος!

Γνωρίζεις όμως όσα έχω κρυμμένα

και όσα κρατώ στην σιωπή.

Εσύ γνωρίζεις ότι είμαι από χώμα,

δώσε στο χώμα ζωή και χρώμα.